WM / Photography Daily

RSS
aug 7

Man op een touwtje

The ‘artistic crime of the century’

image

Vandaag 40 jaar geleden, op 7 augustus 1974, lukte het de Franse koorddanser Philippe Petit onopgemerkt een  een 200 kilogram zware kabel en een stok van 25 kilo en 8 meter lengte de Twin Towers van New York binnen te smokkelen, om vervolgens een ijzingwekkende performance te geven op ruim 400 meter hoogte.

Stunt voorafgaand aan de stunt
Je kunt je afvragen welke stunt groter was: de drie kwartier durende wandeling op het koord, hoog boven New York, of het creëren van de omstandigheden om dit mogelijk te maken. Immers: een kabel om een dergelijke wandeling van te maken is niet zomaar een touwtje dat je in je aktetas meeneemt de lift in.  In dit geval ging het om een kabel met een lengte van in ieder geval meer dan 61 meter (de afstand tussen de twee torens) en een gewicht van meer dan 200 kilo. Daarbij moest hij ook zijn evenwichtsstok meenemen, die met 25 kilo en een lengte van 8 meter ook niet echt handzaam was. En dan de vraag: Hoe krijg je de kabel onopgemerkt van de ene toren naar de andere? 

image

Voorbereidingen
Cruciaal was natuurlijk een groep mensen die met hem alles tot in detail kon voorbereiden en hem ook op het ‘moment suprême’ kon assisteren. Nadat Petit zijn zinnen had gezet op Twin Towers als ultieme uitdaging voor een wandeling, wist hij een team om zich heen te formeren waarmee alle problemen konden worden overwonnen.

De voorbereidingen begonnen met de huur van een helikopter van waaruit luchtfoto’s van de Twin Towers werden gemaakt, om die vervolgens op schaal na te bouwen. Daarnaast bezocht het team regelmatig de torens om een goed beeld te krijgen van de controle en beveiliging. Hiervoor deed Petit zich voor als journalist die een reportage wilden maken over de bouwvakkers die met de afwerking van de hoogste verdiepingen bezig waren.

Bewegende torens
Door de bezoeken werd het Petit al snel duidelijk dat het risico van de onderneming vooral lag in de beweging van de torens. Bij harde wind bleek dat de toppen van de torens flink heen en weer bewogen. Om aan deze onvoorspelbare uitslag te wennen oefende Petit maandenlang samen met de ervaren koorddanser Jean-Louis Blondeau, door een koord op de juiste lengte in zijn achtertuin te spannen (Dat moet een leuk tuintje geweest zijn! Red.) en daarop te trainen terwijl Blondeau het koord heen en weer liet schudden.

image

Nacht in de torens
Na alle voorbereidingen drong Petit met zijn team op 6 augustus 1974 het WTC binnen. Daar bleven zij de hele nacht om voorbereidingen te treffen. Een van de grootste uitdagingen was nog het spannen van de kabel tussen de twee torens. Hiervoor grepen ze terug naar een techniek die zich al door de eeuwen heen had bewezen: de pijl en boog. Met een installatie waar Willem Tell jaloers op geweest zou zijn, wisten ze de kabel van de ene toren naar de andere te schieten, waar ook enkele medewerkers stonden om de kabel op te vangen en te spannen.

Nadat dit was gebeurd stapte Philippe Petit met zijn stok op het koord, om gedurende de daarop volgende 45 minuten maar liefst acht maal de oversteek tussen de torens te maken en daarbij de nodige capriolen uit te halen, tot zelfs het rustig op de rug uitrusten terwijl 400 meter onder hem inmiddels 100.000 mensen zich hadden verzameld en zich vergaapten aan de Fransman.

Arrestatie
Al die tijd probeerden agenten van de NYPD om Petit te arresteren, alleen bleek geen van hen bereid om hem te halen. Uiteindelijk stapte Petit na drie kwartier van het koord, om zich vervolgens welwillend in te laten rekenen door het team van gerechtsdienaren. Hierbij letten de agenten extra op hun bezittingen, omdat inmiddels bekend was dat Petit een jaar eerder, bij een soortgelijke stunt tussen de torens van de Sydney Harbour Bridge in Australië, het horloge van een politieman wist te stelen op het moment dat hij in de boeien werd geslagen. Want behalve koorddanser was en is Petit ook een bijzonder getalenteerd zakkenroller, jongleur en goochelaar.

image

De detentie van Philippe Petit zou overigens niet lang duren. Toen de politie besefte dat Petit door de inwoners van New York als een held werd gezien en de media de stunt bejubelden als de ‘artistic crime of the century’, besloot men om de Fransman weer vrij te laten op voorwaarde dat hij een aantal gratis voorstellingen zou geven voor kinderen in Central Park. Het was een ‘veroordeling’ die Petit met liefde accepteerde.

Altijd neiging gehad regels te breken
Hoezeer de stunt van Petit internationaal tot de verbeelding sprak mocht blijken uit de documentairefilm ‘Man on Wire’ uit 2008 van regisseur James Marsh, die de stunt en de aanloop daartoe op een spannende manier in beeld bracht  en goed was voor een Oscar voor  de ‘Best Documentary Feature’.

In de documentaire zegt Petit: “Ik heb altijd al een neiging gehad om regels te breken”. Soms pakt dat dus goed uit, al kan ik niemand aanbevelen om het voorbeeld van de bevlogen Fransman te volgen.

image